Eugeniusz Pryczkowski
Biografia
Eugeniusz Pryczkowski, doktor nauk humanistycznych, kaszubski dziennikarz, poeta, pisarz, tłumacz, autor tekstów, wydawca i działacz, członek Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, wiceprzewodniczący Rady Powiatu Kartuskiego oraz założyciel zespołu Młodzëzna.
Pochodzi ze wsi Stążkik w Sianowie. Ukończył szkołę podstawową w Łebieniu, Liceum Ogólnokształcące im. H. Derdowskiego w Kartuzach. W 1988 r. zamieszkał w Gdańsku i podjął studia na Politechnice Gdańskiej na kierunku budownictwo lądowe, ukończone w 1994 r. Ukończył Podyplomowe Studium Pedagogiczne na Wyższej Szkole Ateneum w Gdańsku. W 2016 r. obronił doktorat z historii na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Na studiach w Gdańsku zetknął się ze księdzem Franciszkiem Gruczą, z którym łączy go duchowe i regionalne zaangażowanie; założył kaszubskie czasopismo Tatczëzna i nawiązał współpracę z programem Rodnô Zemja.
W 1993 r. wydał pierwszą publikację – tłumaczenie powiastek Anthony’ego de Mello. Dwa lata później założył tygodnik Norda, a wraz z Arturem Jabłońskim wydawnictwo Szos. W latach 1997–2000 odbył specjalistyczne szkolenia w zakresie dziennikarstwa telewizyjnego. Od 1998 r. publikuje we własnym wydawnictwie Rost. Od 2003 r. jest członkiem Związku Autorów i Kompozytorów Scenicznych, a od 2005 r. Związku Literatów Polskich. W 2004 r. znalazł się w składzie Rady Języka Kaszubskiego. W 2010 r. został radnym Powiatu Kartuskiego. Od 2002 r. jest także członkiem Rady Ekonomicznej Sanktuarium Królowej Kaszub w Sianowie.
Od 2001 r. mieszkau w Baninie z żoną Elżbietą z d. Reiter (zam. 1994 r.) i czwórką dzieci: Weroniką (ur. 1996), Antonim (ur. 1998), Witosławem (ur. 2000) i Julianem (ur. 2002). W 2005 r. założył i współprowadzi kaszubski zespół dziecięco-młodzieżowy Spiéwné Kwiôtcziz Banina. Regularnie przygotowuje Wojewódzki Konkurs Multimedialny, festiwal Kąsk do Smiéchui.
W pracy dla Kaszub. W 1989 r. E. Pryczkowski wstąpił do Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego i jego klubu studenckiego Pomorania. Od 1990 r. był jego wiceprezesem, a w latach 1991–1992 prezesem. W 1992 r. organizował jubileusz XXX-lecia Pomoranii i uczestniczył w II Kongresie Kaszubskim, m.in. jako redaktor biuletynu Lecëdło. Od 1992 r. jest delegatem na zjazd ZK-P, a od 1995 r. członkiem jego władz. W latach 1993–1998 był wiceprezesem, a w latach 1998–2001 skarbnikiem oddziału ZK-P w Gdańsku. W 2002 r. założył, a w 2003 r. został przewodniczącym klubu, a od 2004 r. prezesem oddziału ZK-P w Baninie. W latach 2004–07 był przewodniczącym Komisji Kościelnej ZK-P. Od stycznia 2008 r. należy do Rady Języka Kaszubskiego. W 1990 r. był współorganizatorem Kaszubskich Òżniwinów w Sianowie. W 2001 r. zainicjował tam budowę Kaszubskiej Drogi Krzyżowej na placu pielgrzymkowym w Sanktuarium Królowej Kaszub, którą odprawia się od 2004 r., oraz misteria Pusta Noc dla Ojca Świętego (2005) i Oratorium Sianowskie (2009), a wraz z A. Jabłońskim coroczne Zjazdy Twórców Literatury Kaszubskiej w Wejherowie, organizowane w latach 1996–2000. Występował w Pierwszej Kaszubskiej Pasji T. Fopkego (2002–2004) oraz w kaszubskiej wersji językowej filmu Jezus (2004). Był konsultantem językowym, a także kaszubskim aktorem w filmie Kamerdyner w reż. Filipa Bajona.
W 1989 r. E. Pryczkowski związał się z kaszubskim Klubem Studentów Pomorania. W 1990 r. współzałożył pismo Tatczëzna, którego w 1991 r. był redaktorem naczelnym. W 1990 r. nawiązał współpracę z kaszubskim magazynem telewizyjnym Rodnô Zemjako lektor kaszubskiego. W kwietniu 1995 r. został jego współredaktorem, a pod koniec 1998 r. redaktorem. Prowadził go do likwidacji w 2010 r. Rozpoczął wtedy przygotowywanie kaszubskich programów dla telewizji kablowej: Spiéwné Uczbëw TV Teletronik i Wòjnowi Kaszëbiw CSB TV. Od 1992 do 2001 r. był też felietonistą magazynu Na bôtach i w bòrach nadawanego w Radiu Gdańsk.
Na początku 1995 r. E. Pryczkowski związał się z wydawnictwem Rumina, gdzie wraz z Kazimierzem Klawitrem na początku 1995 r. założył tygodnik Norda. Od początku był redaktorem pisma, które od stycznia 1997 r. ukazuje się jako weekendowy dodatek do Dziennika Bałtyckiego. Redagował go do 2010 r.